Błysnąłem skutecznością i coraz więcej osób mnie pyta, skąd u mnie taka dyspozycja? Będę z wami szczery: nie znam odpowiedzi. Bo przecież wcześniej leczyłem kontuzję i nie przepracowałem z zespołem Ślaska Wrocław obozu przygotowawczego do sezonu. Jednak teraz czuję się wyśmienicie. I oby tak zostało podczas dwóch ostatnich kolejek w tym roku!

Dziennikarze pytają mnie, czy byłem w Tajlandii. Odpowiadam, że nie, bo urlop spędzam najczęściej w Polsce, nad morzem Bałtyckim, a nie wyjeżdżam do zagranicznego kurortu. Do Tajlandii w styczniu 2010 roku wybiera się za to reprezentacja Polski, która wystąpi w turnieju o Puchar Króla.

Czy ja mam szansę znaleźć się w drużynie selekcjonera Franciszka Smudy? Nie wiem. Gdy jednak mnie zabraknie to nie będę robił z tego powodu afery. Jest nowy trener, który buduje zespół na finały mistrzostw Europy 2012 i to on decyduje, czy Mila mu się przyda, czy też nie.

Jak już jesteśmy przy temacie drużyny narodowej to pierwszy raz pojawiłem się w niej przed sześcioma laty. Akurat trenerem został Paweł Janas i w meczu towarzyskim z Macedonią dał mi szansę debiutu.

Wygraliśmy 3:0. W ogóle moje początki w kadrze były super, bo zdarzyło się, że w trzech spotkaniach z rzędu trafiłem do siatki. Ktoś powie, że rywale nie byli wymagający, że graliśmy z Maltą, Litwą i Słowenią. Jednak gol w koszulce z orzełkiem na piersi daje ci satysfakcję, w końcu reprezentujesz ojczyznę.

Przygodę z reprezentacją zacząłem od wygranej, a zakończyłem porażką z Danią przed trzema laty. Po mistrzostwach świata 2006 w Niemczech, na których byłem w polskiej kadrze, rozstał się trener Paweł Janas, a zastąpił go Leo Beenhakker. Wprawdzie później Holender wysłał dla mnie nominację, ale w końcu na dobre z tej kadry wypadłem. Nikt mi jednak nie odbierze tych meczów, które dla niej rozegrałem. Wybaczcie – coś tak mi się dzisiaj zebrało na wspominki…